Nadczynność tarczycy i choroba Gravesa-Basedowa — objawy, diagnoza, leczenie

dr n. med. Krzysztof Nowak

dr n. med. Krzysztof Nowak

Główny weryfikator medyczny

calendar_today 02-03-2026
schedule 7 min czytania
Nadczynność tarczycy i choroba Gravesa-Basedowa — objawy, diagnoza, leczenie

Nadczynność tarczycy to stan, w którym tarczyca produkuje za dużo hormonów (T4 i T3), powodując przyspieszenie metabolizmu całego organizmu. Dotyczy 1–2% populacji, częściej kobiety (5:1). Najczęstszą przyczyną (~70% przypadków) jest choroba Gravesa-Basedowa — autoimmunologiczna choroba przeciwna do Hashimoto: tutaj przeciwciała pobudzają tarczycę zamiast ją niszczyć.

Nadczynność jest groźna — nieleczona prowadzi do migotania przedsionków, niewydolności serca, osteoporozy i przełomu tyreotoksycznego (zagrażającego życiu). W tym przewodniku znajdziesz pełną wiedzę o nadczynności: przyczyny, objawy, diagnostyka, opcje leczenia (tyreostatyki, jod radioaktywny, operacja).

Przyczyny nadczynności tarczycy

1. Choroba Gravesa-Basedowa (~70% przypadków)

Choroba autoimmunologiczna — układ odpornościowy produkuje przeciwciała TRAb (anty-TSHR), które wiążą się z receptorem TSH na komórkach tarczycy i pobudzają ją do produkcji hormonów (paradoksalnie pozaskoworokowo do prawdziwego TSH). Tarczyca powiększa się (wole), produkuje za dużo T4 i T3.

Czynniki ryzyka: genetyka (40–60% wkładu), płeć żeńska, palenie papierosów (silny modyfikator!), stres, infekcje, ciąża i okres poporodowy.

2. Wole guzkowe toksyczne

Pojedynczy guzek (gruczolak Plummera) lub wiele guzków, które zaczynają samodzielnie produkować hormony, ignorując regulację TSH. Częstsze u osób > 50. roku życia. Często rozwija się latami z wcześniejszego eutyreotycznego wola guzkowego.

3. Zapalenie tarczycy

Wirusowe (de Quervaina), poporodowe, polekowe (amiodaron, lit, interferon). „Wyciek” hormonów z niszczonych komórek powoduje przejściową nadczynność, po której często następuje niedoczynność.

4. Hashitoxicosis

Wczesna faza Hashimoto z przejściową nadczynnością — do kilku miesięcy, potem przechodzi w niedoczynność.

5. Polekowa

Amiodaron, nadmiar lewotyroksyny (przedawkowanie w terapii niedoczynności), suplementy z jodem (kelp).

Objawy nadczynności tarczycy

Objawy są lustrzanym odbiciem niedoczynności — wszystko jest „przyspieszone”:

  • Kołatanie serca, tachykardia (> 100/min spoczynkowo), arytmie
  • Chudnięcie mimo zwiększonego apetytu — typowo 5–10 kg w 3 miesiące
  • Drżenie rąk, zwłaszcza wyciągniętych palców
  • Nadmierna potliwość, nietolerancja gorąca
  • Drażliwość, niepokój, ataki paniki
  • Bezsenność mimo zmęczenia
  • Częstsze wypróżnienia, biegunki
  • Zaburzenia miesiączkowania (rzadkie, krótkie miesiączki)
  • Osłabienie mięśni, szczególnie ud (trudność z wstaniem z fotela)
  • Wole — powiększona, czasem widoczna gołym okiem tarczyca

Specyficzne dla choroby Gravesa-Basedowa

  • Oftalmopatia Gravesa (u 25–50% chorych) — wytrzeszcz oczu, zaczerwienienie, łzawienie, podwójne widzenie. Najbardziej charakterystyczna cecha
  • Obrzęk przedgoleniowy (rzadko) — twardy obrzęk skóry przedniej części goleni
  • Akropachia tyreotoksyczna (bardzo rzadko) — zmiany kostne w palcach

Diagnoza nadczynności

Badania krwi

  • TSH — niskie, często < 0,1 mIU/l (hamowane przez wysokie hormony)
  • FT4 — podwyższone
  • FT3 — podwyższone (czasem T3-tireotoksykoza: tylko FT3 wysokie, FT4 normalne)
  • TRAb (anty-TSHR) — dodatnie w chorobie Gravesa-Basedowa (95% chorych)
  • Anty-TPO — może być dodatnie (60–80% w Gravesa, w Hashitoxicosis prawie zawsze)

Badania obrazowe

  • USG tarczycy — w Gravesa: tarczyca powiększona, hiperechogeniczna, mocno unaczyniona w doppler
  • Scyntygrafia (rzadziej) — różnicuje Gravesa (jednolite wzmocnienie) od guzka toksycznego (gorący guzek)